ออกจากบ้านไปสุวรรณภูมิ...

ลืม : -เสื้อกอล์ฟไมค์ (เป็นเสื้อกันหนาวที่ให้ความเป็นกอล์ฟไมค์มาก แล้วก็ปรากฏว่าแววมันซื้อมาจากร้านของกอล์ฟไมค์ที่สยามจริงๆ)/ -แวกซ์ใส่หัวของแวว /-ภาพที่ปริ๊นมาจากเนต กะจะไปวาดเวลาว่างๆ / ต่างหูหายไปข้างนึง ตอนไหนมิรู้

ออสเตรียแอร์ไลน์ สีสันแสบตามาก ประกอบด้วย เขียว/ เหลือง/ แดง แววบอกว่าเหมือนอยู่บนยานอวกาศ ประกอบกับแอร์ฮอสเตจก็แต่งดัวด้วยชุดแคงทั้งตัวเป็นนักบินอวกาศ เราเลยรู้สึกว่าเหมือนอยู่ในหนังไซไฟโบราณ

เครื่องบินตกหลุมอากาศ สัญญาณรัดเข็มขัดว๊าบขึ้น นั่งนึกๆ คิดๆ เลยเถิดไปว่าถ้าเครื่องบินตกแล้วใส่รองเท้าไม่ทันจะทำยังไง เท้าเราอาจถูกน้ำทะเลกัดเพราะความเย็น (ตอนนั่งถอดรองเท้าผ้าใบออก)...แล้วถ้าเราตายไปในตอนนี้ เที่ยวบินนี้ หรือเอาแค่บาดเจ็บสาหัสก็ได้ คนที่ไม่ใช่ญาติหรือครอบครัว หมายถึงเพื่อนๆ เนี่ย จะรู้เรื่องของเราได้ไง

ยานอวกาศโบราณลำนี้ มีที่ให้ขาวางอย่างไม่ค่อยสบายนักฝรั่งข้างๆทะเลาะกันเรื่องที่นั่ง เพราะเค้าตัวใหญ่อึดอัดกัน "บอกว่าอย่าดันไงไม่รู้เรื่องเรอะ...ไม่ไหวแล้วโว้ยยย i can't stand, ican't stand....(ไม่รู้ตกลงทนไม่ได้ หรือยืนไม่ได้)" ...ทำให้เห็นข้อดีของร่างเล็กแบบเอเชีย

หลับ...

ถึงเวียนนาแล้ว

เฮ้ยยยยยยลืมกุญแจไขกระเป๋าเดินทาง!! ซวยแล้วสิ ทริปนี้ลืมหลายอย่างเหลือเกิน พ่อแม่จะเคืองมั้ย ง่า...คงต้องงัดกุญแจลูกเดียว

และแล้วโชคก็เข้าข้าง ปรากฎว่าตัวแม่กุญแจที่คาอยู่ที่กระเป๋ามันไม่ได้ล๊อก...เฮ้ออออ

โรงแรมที่พักเป็น Art Hotel ชื่อว่า VIENNART พี่ต้องบอกว่าเป็นโรงแรมที่ราคาแพงแต่ถูกแล้วในเวียนนา...ข้างในตกแต่งเหมือนแกลลอรี่ มีการเอา lost and found มาทำเป็นอาร์ตแกลลอรี่ พร้อมคำบรรยาใต้ภาพเป็นเจ้าของที่ทำหาย....

ไปโบสถ์เซนสตีเฟน แถวนั้นเป็นถนนคนเดินและเป็นย่านชอปปิ้งไปในตัว แวะกินไส้กรอกชีส ของขึ้นชื่อของเวียนนา..โอ้วววว อร่อยมาก ชีสไหลเยิ้มจริงๆ เปลือกข้างนอกกรอบ ข้างในนุ่มไม่ละเอียด เหมือนเนื้อบดจิ้มกับซอสมะเขือเทศและมัสตาร์ด ต่อด้วยมันผัดกินกับซาวเคาท์ แต่ละจานประมาณ 5.50 ยูโร หรือ 270 บาท...แพงชิบ

กลับโรงแรม เชคอิน นอนพัก...หลับไปแล้วนึกว่าตัวเองอยู่บ้าน ฝันเป็นเรื่องที่กรุงเทพหมด ตอนตื่นมาก็ตกใจนิดหน่อย เราอยู่เวียนนานี่หว่า

ไปดูรัฐสภา ถ่ายๆรูปๆ แล้วก็ไปเดินเล่น park ที่ที่มีแดดถูกจับจองหมด (อยากดำกันนักใช่มั้ย) เรากับแววเลยมีที่ร่มเหลือเพียบ นั่งไปนั่งมาก็เริ่มหนาว แต่ไม่...เราต้องอดทนเพื่อจะไม่ดำไปกว่านี้ อบอุ่นตัวเองด้วยการนั่งมองและนินทาชาวบ้านแถวนั้นไปเรื่อยๆ เหมือนนั่งมองภาพของคุณต้องการ มีคนเอาหมามาเล่นกันเยอะมาก มันวิ่งกันจนสุดขา เห็นแล้วนึกสงสารต้นตาล (หมาที่บ้าน) ผู้อาภัพ

อยากให้เมืองไทยมี park อย่างนี้บ้าง แต่อย่างว่าแหละ ข้อแรกอากาศมันร้อนนัก คงไม่มีใครออกมาตากแดดให้แฮ่กเล่น และในเมื่อข้อแรกก็ไม่เวิร์คแล้วเลยไม่คิดข้อสองต่อ

Ubarn หรือ รถไฟใต้ดินของที่นี่ นอกจากจะมีป้ายบอกว่ารถจะมาถึงในอีกกี่นาที ยังมีสัญญาณทางธรรมชาติเตือนด้วย กล่าวคือจะมีลมพัดอย่างรุนแรง ทำใหกระเหรี่ยงผู้ไม่เคยชินอย่างพวกเราหนาวววว...(อนึ่งลมที่ว่าจะมาในกรณีที่สถานีนั้นมีชานชะลาข้างเดียวเท่านั้น ...แบบที่มีชานชลาสองข้างจะไม่มีลม สงสัยเพราะมันบาลานซ์กันดี)

พ่อแม่พาไปดูออกเครสตร้า.....โอ้ววววววว...มันทรมาณมากนัก การรบรากับความง่วงเนี่ย หลับก็ไม่ได้เพราะมันสว่าง แถมผู้ชมที่นี่ก็ดูจะ appriciate กันม๊ากมากกก ถ้าหลับคงถูกปรนาม...ในครึ่งหลับจึงหลับตาฟัง แสร้งว่าดื่มด่ำกับอักรสของเพลงมาก สมองก็คิดไปเรื่อย...แล้วก็พลันแล่นสู่โซน Unconciousness...เริ่มคิดอะไรมั่วซั่ว sureal มาก ก่อนจะสปหงกทีนึง ลืมตามาเห็นพี่สาวคนนั่งข้างหน้าปาดน้ำตาด้วยความปิติ กลับมาตั้งสติใหม่...ไม่นานนักก็เข้าสู่วงจรเดิม...ต่างทรมาณ